Vrienden van de Gastronomie

De Bonte Os

Zaterdagavond 14 februari, grand maître in zijn welbekende romantische bui.

Snel nog even om half zeven bellen naar een goed restaurant en dan uitpakken bij de vrouwelijke wederhelft met een al lang geplande verrassing.

Tot mijn grote ontsteltenis bleken de goede restaurants  volboekt. Uiteraard de schuld van al die overijverige mannen die wél iets goed te maken hebben.  Pantoffels!

Niet getreurd, De Bonte Os had nog een tafel. 

“The lady of the house” was een levende reklame voor sigaretten zonder filter, ze klonk als een schorre nachtegaal. 

Het interieur was  een plaatje.  Een plaatje uit een boekje voor doe-het-zelvers zonder smaak, maar niet getreurd.   Dit etentje lag al weken vast en we zouden er het beste van maken.

Toen de dienster de glazen champagne van het huis bracht, vertelde ze mij een geheim terwijl ze de kaarsjes van vuur voorzag. Het was haar eerste keer. Een bekentenis die me geen enkele laag bij de grondse opmerking ontlokte. 

De gambas in getomateerde roomsaus met filliers waren gelukkig flets genoeg om de smaak van mijn glas ‘ pouilly fumée’ niet te ondermijnen.  Meer kan hierover echt niet gezegd.

Toen kwam het culinaire hoogtepunt: verse frietjes met een filet pure van  Simmentaler rund . Voor de onwetenden:  dat is vreemde koe  uit Zwitserland. Mijn tafelgenote vatte dit correct samen met de  gevleugelde woorden’ dat vlees van bij ons is beter’.  En zo is dat.

Zo vlug als  kon, dronken we onze glazen leeg.  De dienster lachte haar tanden nog eens bloot, de bazin murmelde nog wat en voor een prikje heb ik mevrouw een onvergetelijke Valentijn bezorgd.

Eind goed al goed.

Grand Maîre

Paznauner Taja te Ischgl

De Vrienden Van De Gastronomie zijn tevens vrienden van de ski,   en wie het geluk heeft om eens op de pistes van het Oostenrijkse Ischgl te vertoeven, kunnen wij alvast assisteren bij de selectie van een behaaglijk bergrestaurant. Gezien bergen en dalen zich vooralsnog niet kunnen ontmoeten, is de Paznauner Taja een geschikt trefpunt om 's middags de afgesloofde ledematen wat rust te gunnen en je in gezelschap van andere waaghalzen tegoed te doen aan een dosis appetijtelijk krachtvoer.  

Die Paznauner Taja staat wereldwijd, en vooral in Oostenrijk, bekend als de ultieme openlucht-après-skibar, alwaar elke dag vanaf 13.30u vrolijk de handen richting hemel wijzen op de tonen van aanstekelijke humpapa-muziek, maar op de bovenverdieping heb je een uitmuntend eethuis met ruim zonneterras. Bij barre weersomstandigheden zit je in de knusse, authentieke chalet of in een gigantische glazen stulp met zicht op de Alpen.

De uitgebreide kaart heeft voor elk wat wils, gaande van de traditionele gerechten (rösti, kaiserschmarren, Tiroler grostl,enz.), pizza's, maaltijdsoepen tot gegrilde vlees- en visgerechten. De Züricher kalbsgeschetzeltes is alvast een sterke aanrader, alsook de filet van snoekbaars. Grootkanselier en Facility manager waagden zich aan 'het beste van de grill' en zijn die nog aan het verteren, waarbij ik voor alle duidelijkheid de gigantische( 6 stukken vlees) porties wil benadrukken.Opmerkelijk is de puike presentatie van de gerechten, de smaakvolle en knapperig gestoomde groentjes en de gunstige tarieven voor al dat lekkers. Voorts mochten wij steevast op een zeer gesmeerde en spontane bediening rekenen, met uitzondering van één forse feeks wiens levenslust en jobvreugde een doorn in het oog zou betekenen voor menig jolig vakantieganger. Ik wens haar een stinkend putje toe.

Na het versterken van de innerlijke mens kan je meteen de dalafdaling inzetten, hoger gelegen pistes opzoeken of uitgelaten meelallen met de après-skiklassiekers op de benedenverdieping.. 

 

www.paznauner-taja.at

 

Lord P.

Stüva te Ischgl (Oostenrijk)

Geen reden om tijdens een skiverlof in Ischgl niet aan gastronomie te denken, Kerstavond en de aanwezigheid van een handvol Vrienden zat daar ongetwijfeld voor een stuk tussen. Op de pijnbank dit maal, restaurant Stüva van Hotel Yscla te Ischgl. De Grootkanselier had op de valreep een laatste tafel kunnen bemachtigen voor het gezelschap. Afgaand op een vermelding die het restaurant kreeg in de Michelin  en een score van 14 in de Gault Millau zat het wel snor, zo dachtten de Vrienden. Ook de prijs van het aangekondigde menu was stevig gepeperd (€89p/persoon, excl. wijnen). Dat moest wel wat worden. Een vriendelijk onthaal van een lief meisje in traditionele klederdracht gaf hoop. Zoals vele zaken in Ischgl een heel keurig interieur in die typische Tiroolse stijl. Nog licht onder de indruk van de voorgaande dagen namen de Vrienden gezwind plaats aan tafel. Op de tafel bevond zich een schoteltje met stukjes rood lillend vlees. Was het al gegeten geweest? Had iemand het vergeten voor zijn huisdier? Na enige verduidelijking van de corpulente en bijgevolg kortademige ober dat het eetbaar was werd er stilletjes van geproefd. Ik hield het voozichtigheidshalve bij brood en boter. Een flesje Champagne om de honger aan te scherpen, het kan altijd en overal. Het 'Heilig Abend' - menu kwam als volgt:

Weihnachtlichter Gruss aus der Küche

***

Gänseleber mit Tiroler Äpfeln und Räucheraal

***

Steinbutt Spiess mit zitrusfrüchten und Falgeolet Bohnen

***

Gedämpfter Seeteufel mit Chicoree Jus Safran dazu Chilliol

***

Kross gebratene Bresse Ente mit ingwir Ananas Glace

***

Feuillantine mit dunkler Valrhona Schokolade Kakaosplitter und lauwarme Mandarinenfilets

***

Feine Weihnachtsbäckerei aus unserer Patisserie

De wijnkaart mocht er best wezen, we kozen vooreerst een ’Darscho’ Chardonnay 2005 (€45), een witte wijn gemaakt door Weingut Velich uit het Oostenrijkse wijngebied Priorato. De wijn is gemaakt van Cabernet Sauvignon, Cariñena, Chardonnay en Grenache. Bij de eend een Vulcano 2003  (€50) van het wijnhuis Hans Igler (Blaufränkisch: ca. 60 % Cabernet Sauvignon: ca. 25% Zweigelt: ca. 10% Merlot: ca. 5 %), ca. 15maanden op kleine eiken vaten.

Het starthapje was op basis van kreeft en kon iedereen bekoren, het tweede gerechtje kon dat ook nog net , een terrine van ganzelever met appel en gerookte paling, een leuke combinatie. De Steinbutt (tarbot) op een spiesje met citrusvruchten en bonen was dan ook niet meer dan hier zopas neergeschreven. Magertjes. Ook de gestoomde zeeduivel kon niet bekoren, was niet genoeg gestoomd en verder lag ie daar ook moederziel alleen. De Ente (eend) kreeg ik niet gekauwd, ze vocht met mijn smoelwerk alsof haar leven er vanaf hing. Ik gaf het gerecht halfweg op wegens verkrampte kaken. Zonde. De desserts deden er niet meer toe. Gelukkig waren de uitstekende wijnen nog een opsteker. Naast een te dure rekening en matig spijs was vooral de rechter oksel van de corpulente ober een bijkomende stoorzender. De man sloeg een bijzonder onaangename geur uit. Het heeft Lord P. dagen gekost om die geur uit zijn neus te krijgen.

De Vrienden waren allen zwaar ontgoocheld  en sommigen opperden terecht of 'Whopperen' in de plaatselijke Burger King® geen beter idee was geweest. Zeker in combinatie met een voorafgaandelijk bezoekje aan de Kuhstall, dé après-ski bar van Ischgl, hier kan je 'een vloeibare lunch weggieten' of gewoon 'doordrinken tot ze wél mooi is'. Sloten mojito's en bloody Maries in het aanpalende GUXA waren meer dan welkom.

Voorzitter.

HOTEL Yscla• Familie Parth • 6561 Ischgl • Austria • www.yscla.at
Tel. +43-5444-5275 / 5175 • Fax + 43-5444-5275

 

 

 

Le Beau Site

Het jaarlijkse traktaat van Nestor vond deze keer plaats in Trois Ponts. Een puik idee van de man, zoals steeds. Waarom verzaken aan goede tradities? Inderdaad, geen reden.

Familiebanden aanhalen, leuk toch?. Zo ook mijn kraakverse winterbanden, pronken kan je er niet mee, kleven doen ze wel.

De rit ernaar toe was eenzaam doch vastberaden, een rit van maar liefst 4 uur. Na een rist opgestoken middelvingers en dito gebalde vuisten kwam ik lichtgeraakt en korzelig aan in het hotel Le Beau Site. Het laatste wat je dan nodig hebt is een bijdehandse ober, ja lap, mijn wurgreflexen staken spontaan de kop op.

Het glaasje Mumm bracht soelaas. Ook de rust die de familieleden uitstraalden was exemplarisch en temperde mijn gemoedstoestand.

Een handvol voorgerechten en hoofdgerechten staan op de kaart. Tevens zijn er tal van suggesties te krijgen. Wat opvalt zijn de lekkere wijnen op de kaart aan betaalbare prijzen.

De ‘carpaccio van hert (cerf) geparfumeerd met truffelolie en Parmezaanse kaas’ (€21) werd ingezet samen met een fles Pommard 2002 – Huis Glantenay, 100% pinot noir.

Een behoorlijk voorgerecht met een lekkere wijn, de truffelolie was niet overmatig aanwezig, geen ‘zeemvel’-toestanden zoals Lord P zijn carpaccio in de Faim Fatale.

Het vervolg werd de ‘gegrilde rundvleesfilet “Blanc Bleu Belge” (filet pur) met cantharellen, 

een huisgemaakte groentenflan en een saus op basis van peer en Pinot Noir’ (€26) , de wijn hierbij werd een Gevrey Chambertin 1999. Het vlees was in orde zonder meer, de ‘accessoires’ vielen echter wat tegen, zo werden de cantharellen als ‘chemisch’ afgedaan.

De wijn was mooi vol en deed wat van hem verwacht werd.

Als afsluiter de gebruikelijke Marc de Gewurstraminer met koffie, tot 2 maal toe. De ober kwam ons fluks vertellen dat het erna maar gedaan moest zijn. Zoiets kan niet op onze appreciatie rekenen. Broeder en Voorzitter besloten dat het niet genoeg was geweest en gingen nog op zoek naar meer. Meer in de vorm van het lokale café ‘Le tourniquet’  met als optie ‘karaoke tous les vendredi’ . Een romantisch

duet zat er niet in , echter bieren van Jupille wel. De orde van de dag werd besproken en zorgde voor enkele mooie taferelen.

’s Anderendaags een fikse wandeling met een houten balk in ons oog. Wandelen in die prachtige streek kan inspirerend zijn, doch de juiste weg vinden bleek geen sinecure. We stammen duidelijk niet af van Mercator’s bloedlijn. Na 20km kwamen we uitgeput aan en was de honger groot, grote honger in dergelijk restaurant is een voordeel.

Aan tafel opnieuw de uitstekende Mumm champagne, de wijnen tijdens het eten; een Chateau Martinens 1996 en een Lynch Moussas van 2000 (top).

Van het eten kan men stellen dat het behoorlijk was zonder meer, licht flirtend met een magere prijs-kwaliteit verhouding, topwijnen à 45 – 55 euro, dit mag gezien worden.

Mensen die houden van rust, prachtige wandelomgevingen zijn op hun plaats in hotel Le Beau Site.

Het was bovenal een zeer gezellig weekend met het best denkbare gezelschap*.

De rekening kon nog net op één blad, het leven kan toch mooi zijn…

Le Beau Site

Rue des Villas 45

B-4980 TROIS-PONTS
Tél.: +32/(0)80-68.49.44
Fax: +32/(0)80-68.49.60
Email: info@beausite.be

*op leden van de exclusieve orde na

 

Voorzitter.

 

Hof ter Leie

Zaterdagavond, rond een uur of zeven.

Dan wil ik éten ( ée-éten).

Zo geschiedde. Vriend Lazarus, die het initiatief nam voor deze avond, had in een verloren moment een auto gespot waar ‘ beste kok van het jaar …’ ( jaartal ontgaat mij gelukkig, wie weet wat we toen hadden gemist) opstond. Die bewuste kok bleek achter het fornuis te staan van ‘Hof ter Leie’. Onze bestemming was gekozen! hoera!

Eens aangekomen wachtte ons een prachtig kader met dito uitzicht op de Leie.

Doch al gauw bleek de eigenaar van die bewuste wagen een gepatenteerde leugenaar. De moeite, om alles wat we gegeten en gedronken hebben te noteren, zou verloren zijn. Het menu met aangepaste wijnen ( 115€) bleek van zéér matige kwaliteit, vrienden van de gastronomie onwaardig, ronduit slecht bij momenten.

Zelfs de minder begaafde dienstertjes, die normaliter voor voldoende hoongelach zouden zorgen, konden onze ontgoocheling niet temperen.

De koffie en bijhorende kamer ( niet-rookvrij en vele Irish coffee’s verder) zorgden voor een kentering van de gemoedstoestand.

Velen zijn geroepen, slechts weinigen uitverkoren. Dit geldt zowel voor de kok als voor ons Vrienden, doch, nooit heeft iemand iets naar ons geroepen.

Ook de toiletten waren heel verzorgd.

Conclusie, beste vrienden van de gastronomie, geen 2^e bezoek waard, en de auteur van die bewuste uitspraak op die bewuste wagen, was er waarschijnlijk vergeten aan toe te voegen ‘van de straat’ en ook dat zou een dikke leugen zijn, want in die straat bevindt zich immers ‘D'oude schuur’.

Grand Maître.

 

Hof ter Leie

Baarle Frankrijkstraat 90

9830 St.-Martens-Latem

gesloten op maandag

Faim Fatale

Ook op een doorsnee dinsdag zijn de Vrienden Van De Gastronomie bedrijvig,  en trotseren zij weer en winderigheid om u integer op de hoogte te houden van de ontwikkelingen in het culinaire landschap. Daar het die avond oude wijven regende, stapten Voorzitter en Lord P in gestrekte draf richting Faim Fatale, een statig herenhuis met ruime binnentuin in de directe omgeving van Gent-Zuid. Voorzitter had in een recent verleden reeds genoten van een lunch in dit restaurant, dat met een kleine kaart werkt om de versheid van de produkten te garanderen.

De verwelkoming verliep eerder stuurs; de ober gaf ons de indruk dat we van geluk mochten spreken dat wij zonder reservatie nog een tafeltje bemachtigd hadden, wij verzaakten aan een vreugdedansje en namen beheerst, doch gedecideerd plaats. Afgezien van the gathering der rugridders van de ronde tafel naast ons, en een handvol andere bezoekers, bleef de zaak die avond slechts matig bezet, wat meteen vraagtekens zet bij het bars onthaal dat ons deel werd. Het zou die relnicht zijn laatste kemel niet zijn, zo bleek een weinig later. De orde heeft zo zijn vaste gebruikelijkheid om als aanzet de huischampagne te degusteren, maar wij werden niet eens gevraagd naar een aperitief . Een aparte en grillige gewaarwording maakte zich meester van ons..

Onversaagd namen wij de menukaart ter hande en kozen wij een ongelijksoortig voor- en hoofdgerecht:

 

Rundscarpaccio met truffelaroma, parmezaanse kaas en 'extra vierge' olijfolie

 

Gegrilde tonijn, compote van doyennepeer en krokantje van parmezaan

                                   ****************

Grietbot met peterseliekorst, gestoofde spinazie en gepofte aardappel

 

Gebakken ossehaas met gewokte seizoensgroenten en sausje naar keuze, behalve béarnaise

 

wijn: Stellenbosch (Zuid-Afrika, Chardonnay) , 2007

 

Smaken verschillen, maar de tonijn was volgens de voorzitter 'te rood', en dit had vermeden kunnen worden indien men vooraf de bereidingswijze naar voorkeur had gevraagd. Over de versheid en presentatie valt niet te twisten, die was opperbest. Ook de rundscarpaccio was kraakvers, maar verzoop bijna in de olijfolie, wat binnensmonds resulteerde in een oase van nattigheid. Als men mij had verteld dat het rund even voordien enkele baantjes was gaan trekken in het naburige Van Eyck-zwembad, ik had het geloofd.

De hoofdgerechten waren deugdelijk, met veel smaak en in correcte p(r)o(po)rties. De grietbot in combinatie met peterselie en spinazie was mijn insziens een voltreffer, alsook de ossehaas met seizoensgroenten,waarover de voorzitter enkele lovende woorden veil had. 

De Stellenbosch uit 2007 was van puik niveau en kon zeer zeker bekoren. De prijs ( €19) ook.

Het kader oogt gezellig, uw krent zit op comfortabele stoelen en de tarieven zijn eerder gunstig. Voorts is de centrale ligging een pluspunt, en kan je even verderop nakaarten met een uitmuntende coctail in café Polé polé (een aanrader)...

 

Faim Fatale

Zuidstationstraat 14

9000 Gent

09/ 269 04 48

www.faimfatale.be

 

van maandag tot vrijdag; 's middags

van dinsdag tot zaterdag; 's avonds

 

Lord P.

Le Beau Séjour

Le Beau Séjour

De Vrienden van de Gastronomie hebben iets met de Beau Séjour, en dit tot grote wanhoop van de eigenaars ervan. Maar het moet gezegd: die laatsten dragen hun kruis met de waardigheid die van de uitbaters van een dergelijke zaak mag worden verwacht.

Ook dit jaar weer werden we er verwelkomd met een hartelijkheid die, indien geveinsd, getuigt van een acteertalent dat uitzonderlijk mag heten. Nu, de kookkunsten van Nicolas Alberty, de Chef en eigenaar van het hotel-restaurant, zijn dat ook, dus niets is onmogelijk.

Afijn, op 5 november om 20.00u zaten de Vrienden in het aangename gezelschap van elkaar en de eerste fles champagne voor de haard. Voor wie houdt van melige gezelligheid: het salon van Le Beau Séjour is vooral 's winters een aanrader. De typische geur van een houtvuur, gedempt licht, de Ardennese hartelijkheid. U kent het.
Bij de champagne werd een bijzonder lekkere hapje op basis van coqui opgediend. Veelbelovend. Hierna werden we gevraagd aan tafel te komen. We zaten helaas in het tweede deel van het restaurant waar zowel de acoustic als het licht iets te hard zijn. De voorzitter had, met het oog op onze uitspatting het jaar voordien, terecht onder een andere naam gereserveerd, maar zoiets wreekt zich. We krijgen liever een goede tafel; al past die dan niet bij onze reputatie.

Gelukkig bleek het eten - zoals verwacht - een absolute voltreffer. We waren het er unaniem over eens dat dit wel eens het beste menu kon zijn geweest dat men ons hier ooit voorschotelde. Ik herinner me nog goed dat ik tijdens de maaltijd naarstig notitie nam met het oog op het schrijven van dit verslag, maar ik vrees dat het resultaat in de loop van de avond verloren ging. Naar wie ik het in propvorm heb geworpen en waarom dat toen absoluut noodzakelijk leek zal wel voor altijd een raadsel blijven. Al staat me er vaag een Antwerpenaar voor de geest wiens neus onze voorzitter aanstoot verschafte.
Wat ik me wel nog herinner was een sublieme carpaccio van getruffeerd konijn, een geschroeide ganzenlever op een bedje van linzen en een filet de biche waar ik lyrisch van werd . Enkel het dessert was iets te zwaar. Tijdens de kaas was er nog een vermakelijk moment: Lord Protector vroeg een stukje waarvan de naam - of de manier waarop hij werd uitgesproken - de dienster deed denken aan Kamasutra. Ze verloor gedurende één second haar ietwat afstandelijke gedistingeerdheid en proestte het uit. Daarna bloosde ze allerliefst en zette het op een rennen naar de keuken. Iets dergelijks was haar al voorgedaan door een jongere collega die bij het opdienen vergat wat ze diende te zeggen en niet verder kwam dan een "accompagné avec... suis oublié" waarna ze het eveneens blozend op een hollen zette.  Blozende meisjes; het heeft wel iets...

Aangezien Le Beau Séjour niet alleen een uitgesproken lekker restaurant heeft, maar ook aangename kamers en zelfs een gastenwoning biedt, is het een absolute aanrader voor wie op zoek gaat naar een locatie voor een gastronomisch weekend. Probeer alleen november te mijden. Dan zijn wij er namelijk.

Le Beau Séjour

Rue de Masbourg

6950 Nassogne

tel. 084-21.06.96

email: info@lebeausejour.be

Grootkanselier

La Gourmandine

La Gourmandine

Geen gebrek aan offerdieren tijdens ons wildweekend.  Het relaas van de eerste avond heeft u nog te goed uit de pen van de Grootkanselier. Lang kan dat niet uitblijven.

Uit eerlijke luiheid kozen de Vrienden van de Gastronomie een restaurant niet ver van hun hut. Gezien de sportieve activiteit van die dag - een uit de hand gelopen wandeling - een uitstekende keuze. La Gourmandine te Nassogne ligt er een beetje mistroostig bij. Er kan aan de buitenkant wat opgefrist worden vond de orde. De man met de koksmuts is Paul Fourier.  Hij stond negen jaar lang aan het fornuis van Chateau d’Hassonville en  werd er oa. verkozen tot beste kok van het jaar door Gault Millau. Op zoek naar een nieuwe uitdaging belandde de man op de Belgische ambassade te Washington alwaar hij voor hoge pieten zijn kookkunsten mocht etaleren. In 2002 viel zijn oog op de rust van Nassogne en ‘La Gourmandine’. Zijn eega Joëlle zorgt er sindsdien voor de bediening. Het salon – alwaar een aperitiefje genuttigd werd – stelt niet veel voor en het was er behoorlijk fris overigens. Van Joëlle –die er verder niet onaangenaam uitziet - kregen wij ook bepaald weinig warmte terug. Vreemd want bij een bezoek vorig jaar was me dat niet opgevallen. Was het stress omwille van een bezoek van de exclusieve orde? Was het gewoon die dag van de maan?   We vroegen het haar voorzichtigheidshalve niet.

De orde is het wel eens vaker unaniem eens en  dit bleek opnieuw bij de keuze van het voorgerecht: noix de coquilles saint-jacques aux légumes parmentier et jus de truffes (€26) pour tout le monde. Bij de keuze van het hoofdgerecht verliep het echter iets stroever. Grand Maître en Grootkanselier kozen al snel voor : DOS DE LIEVRE MOUTARDE, CHICONS CONFITS ET AIRELLES, POMMES DE TERRE GRENAILLES ROTI AU LARD FUME, SAUCE POIVRADE 2cts (€35). Ofte hazerug per 2 personen te verorberen. Enkel toen Lord Protector op zijn plichten werd gewezen en afzag van zijn voorkeur voor ‘filet de biche’ kon de Voorzitter eveneens voor de hazerug gaan.  Alles om de harmonie binnen de exclusieve orde te bewaren moet LP terecht hebben gedacht. De wijnkeuze viel op een Chassagne Montrachet 2005 (€65), voor het hoodgerecht koos Grand Maître een Lafleur Laroze van 2001 (St.Emilion Grand cru, 2° wijn van Chateau Laroze) (€48).

Dat Paul Fourier kan koken had ik vorig jaar al ondervonden en  ook nu werden de coquilles door elk lid bijzonder gesmaakt.  Perfecte gegaard en heerlijk vers. Hier geen prefabtoestanden maar kraakverse ingrediënten. Een klassiek geraffineerd gerecht met zorgvuldig uitgebalanceerde smaken. Het volgende gerecht ging op hetzelfde elan door, al was er Grand Maître die de hazenrug iets te doorbakken vond.   De porties waren in ieder geval royaal en ook qua smaak zat dit terroirgerecht goed. De wijn was op dronk en maakte de leden vrolijk. Dessert en koffie volgden. Bij wijze van uitzondering, maar goed te begrijpen na de eerder zware avond de dag voordien, werd afgezien van digestieven. Een geraffineerde Franse keuken aangevuld met accenten uit de Belgische streekkeuken. Een bezoekje waard als je in de buurt bent.

Absens Carens, zou ik zeggen

La Gourmandine

Rue de Masbourg 2

6950 Nassogne

tel. 084-21.09.28

gesloten op maandag en dinsdag

Voorzitter

Steendam 66

Wie in Gent zijn trekschuit in de jachthaven heeft geparkeerd, hoeft niet ver te benen om een bezoekje te brengen aan Steendam 66. Deze eetgelegenheid is in handen van Bernard Baudewijns, die zich na zijn scholing een weg baande langs 'Sea Grill' in onze hoofdstad en 'La Petite Tortue' te Knokke, om halt te houden in het centrum van Vlaanderens mooiste stad en er zijn eigen zaak oprichtte. Menukaarten zijn hier uit den boze, een aanzienlijk krijtbord voorziet de gasten van de nodige info. Het interieur, dat door het vele houtwerk een zekere warmte uitstraalt, refereert naar de modale Parijse brasserie. De talrijke spiegels zijn mijn insziens wat overbodig, ik hoef niet zozeer mijn eigen kauwende kanis te aanzien, doch dit geheel terzijde. De gezellig ogende kok pocheert, stoomt en stooft dat het een lieve lust is in de kleine open keuken, een fenomeen waar onze Grootkanselier pertinent tegen gekant is, maar mijzelf niet ontregelt. Wat hem (de Grootkanselier) wel zal verblijden is de aanwezigheid van pomme moscovite en de specialiteit van het huis, met name gegrilde Kingcrab.
Overigens vinden we hier de klassieke Frans-Vlaamse keuken terug en zijn de porties heel royaal. Ik proefde er het 'Patatje uit Zeebrugge' , en dat bleek een knoert van een aardappel te zijn, overgoten met een vracht garnalen en een stevige kaassaus en plus. Mijn eega koos voor de rosbief met bearnaissesaus en handgesneden frietjes en sprak zich daar lovend over uit.
Met de wijnkaart zit het wel snor, geen overmaat aan keuze, maar wel een mooi uitgebalanceerd aanbod aan wit, rood en rosé.
Wat de eenmansbediening betreft heerst er nog wat onduidelijkheid. Bij een eerste bezoek verliep die feilloos, enkele weken later zat er een fikse kink in zijn kabel. Een Vriend Van De Gastronomie, en in dit geval ook de gewone sterveling, hoort geen half uur te wachten op zijn aperitief en bekendmaking van zijn keuze. Als één van mijn ledematen niet omwonden was door een harnas uit plaaster, ik had het op een lopen gezet.
Afijn, als we de balans opmaken van dit restaurant kunnen we spreken van een eerlijke, traditionele keuken die een visite zeker waard is.

Steendam 66 - Gent

www.steendam66.be

0478 34 28 71

gesloten op dinsdag

Lord P

Le Jardin des Sens

In Nîmes was er aankomst van een tourétappe, en geen van beiden had zin in drukte. Bijgevolg besloot Grandmaître dat we vanuit Beaune maar eens moest doorrijden tot Montpellier. Een tweede halte in onze gastronomische trip. Montpellier is inderdaad -tot mijn aangename verrassing- een heel nette, moderne en bruisende stad. Niet voor niets 'La ville où le soleil ne se couche jamais'. Pas rond 18u. en na raadpleging van een gids reserveerde ik een tafel voor 2 in Le Jardin des Sens, het beste restaurant van Montpellier en absolute top in Frankrijk. Voorzien van ** sterren in de guide Michelin 2008, tevens behorend tot Relais & Chateaux ( 'Relais Gourmand' -vermelding). De tweeling Jacques en Laurent Pourcel (zie foto van links naar rechts of van rechts naar links) staan in voor de keuken, met vier handen bereiden zij een geraffineerde en creatieve keuken met respect voor de smaken van de Languedoc. Mede-eigenaar Olivier Château staat in voor de wijn. De gebroeders hebben duidelijk niet stil gezeten, diverse vestigingen in Frankrijk, Bangkok , Shanghai, Marrakech, Genève en Tokyo, goed voor 600 man personeel. Van buiten uit heeft 'Le Jardin de Sens niet veel speciaals, éénmaal binnen is het andere koek. Vriendelijke receptie-meisjes dienen ons van een aangenaam 'bonsoir messieurs', verder staan er nog een groepje garçons ons op te wachten, ook hier worden we vriendelijk begroet. We worden door één van hen begeleid naar onze tafel. De indrukwekkende loftdesign-eetzaal maakt ons stil, grote raampartijen met zicht op de tuin. Na een 10-tal 'bonsoirs' komen we dan eindelijk aan ons tafeltje. We posteren ons buiten, het weer is immers heel aangenaam. We trappen een open deur in en vragen een glaasje champagne om van start te gaan. De sommelier - een sympathieke peer - komt ons een glaasje Möet inschenken. Voor elke activiteit aan onze tafel is er wel een garçon beschikbaar. Zoals het hoort is er keuze uit verschillende soorten verse brooodjes. Het vele zaalpersoneel, dat moet kosten, dat blijkt inderdaad uit de prijs op de spijskaart. We kiezen het menu Sens & Saveurs (125 EURO p/persoon):

Amuse-bouche

La composition autour du homard : le pressé à la mangue,

le tartare roulé aux légumes croquants,

la rouelle poêlée au caviar de courgette relevé de menthe.

--------

Le filet de turbot rôti (ou loup selon arrivage),

raviole ouverte de calamar façon gardiane, pointes d'asperges,

beurre de tomate, poitrine de veau grillée.

-------

Le demi-pigeon rôti, sa cuisse en ballottine cuite au jus et glacée,

marmelade de blettes en mille-feuille de pommes de terre,

jus à l’amertume de cacao.

------

La sélection de fromages affinés.

--------

Le cornet croustillant au citron confit, minestrone de fraises.

Le moelleux coco-menthe, confit d'ananas aux épices, sorbet pina colada.

---------

Gourmandises et petits fours.

Voorzitter