Vrienden van de Gastronomie

Guxa in Ischgl: cocktails en sigaren

Cohiba Robusto

Ischgl heeft behoorlijk wat goede bars, maar slechts één is hier een recensie waard. De Guxa is een cocktailbar zoals een cocktailbar volgens de Vrienden van de Gastronomie hoort te zijn: op het eerste zicht erg stylisch, maar met een decadent ondertoontje dat je pas ontdekt wanneer je de waard zijn vertrouwen hebt verdiend.
De houten lambrizeringen, de inloop humidor, de barman en -vooral- zijn vrouw,... We kregen er niet genoeg van.

De cocktails zelf waren ook prima. De kwaliteit ervan hangt af van de keuze van de ingrediënten, de glazen, de manier van mixen, de schenkingstemperatuur en het gebruikte ijs,... en hier was werkelijk op geen enkel moment iets op aan te merken. De voorzitter dronk sloten Mochito's maar slaagde er niet in de voorraad verse munt uit te putten. Lord P. probeerde het dan maar met het tomatensap en dronk zich kreupel aan bloody maries, maar ook die stock gaf geen krimp. Zelf heb ik het op een vrolijk mengen gezet en enkel de Harvey Wallbanger viel me wat tegen. De eerlijkheid gebied me evenwel te zeggen dat ik niet houd van Harvey Wallbangers. Sterker nog: ik heb er een grondige rothekel aan, maar ik blijf ze bestellen omdat ik de naam zo leuk vind.

Even leken we toch een ernstig minpunt te hebben ontdekt. Onze facility manager  wees ons op een bepaald moment op de minder hygiënische toiletten - ze waren namelijk deskundig ondergebraakt -, maar aangezien hij daar volgens de andere leden van de orde ongetwijfeld zelf voor verantwoordelijk was laten we dit gegeven niet meetellen in onze eindbeoordeling.
De Guxa is meer dan enkel een uitmuntende cocktailbar.  De inloophumidor - een gigantische geaklimatiseerde sigarenkast zo je wil - is een attractie op zich. De vrienden deden zich te goed aan Bolivars, Romeo y Julietas, Montecristos en weet ik veel aan welke andere ongein, maar zelf zweer ik bij de goede oude Cohiba Robusto. Als het goed is voor Fidel Castro is het goed voor mij. Wanneer het sigaren betreft toch. Wie meer wil weten over sigaren raad ik trouwens van harte de cigars-review club aan.  Ons zou het hier te ver leiden.
Om een lang verhaal kort te maken: ben je in Ischgl en voel je je na het eten nog steeds te nuchter om naar bed te gaan, - iets wat onze grand maître regelmatig overkomt - ga dan eens langs in de Guxa. Je zou aangenaam verrast zijn indien je bovenstaande niet had gelezen.
Oh, en besteed extra aandacht aan de toog. Om verschillende redenen erg bijzonder, maar dié verrassing willen we hier niet bederven...

Grootkanselier

vrienden van de gastronomie - wintervakantie

de écureuil eet nog een laatste eikeltje

Een puike selectie vrienden vertrekt deze avond op skivakantie om er de keukens in de mondainere skigebieden uit te testen. Waar serveert men de beste écureil à la nage? In welke berghut brouwen ze hun glühwein nog op basis van een grand cru? Zijn er alpenrestaurants waar de kok niét swaffelend door de keuken gaat?
U ziet het, ook de vrienden van de gastronomie stellen zich vragen in deze onzekere tijden. 

Grootkanselier

Le Beau Site

Het jaarlijkse traktaat van Nestor vond deze keer plaats in Trois Ponts. Een puik idee van de man, zoals steeds. Waarom verzaken aan goede tradities? Inderdaad, geen reden.

Familiebanden aanhalen, leuk toch?. Zo ook mijn kraakverse winterbanden, pronken kan je er niet mee, kleven doen ze wel.

De rit ernaar toe was eenzaam doch vastberaden, een rit van maar liefst 4 uur. Na een rist opgestoken middelvingers en dito gebalde vuisten kwam ik lichtgeraakt en korzelig aan in het hotel Le Beau Site. Het laatste wat je dan nodig hebt is een bijdehandse ober, ja lap, mijn wurgreflexen staken spontaan de kop op.

Het glaasje Mumm bracht soelaas. Ook de rust die de familieleden uitstraalden was exemplarisch en temperde mijn gemoedstoestand.

Een handvol voorgerechten en hoofdgerechten staan op de kaart. Tevens zijn er tal van suggesties te krijgen. Wat opvalt zijn de lekkere wijnen op de kaart aan betaalbare prijzen.

De ‘carpaccio van hert (cerf) geparfumeerd met truffelolie en Parmezaanse kaas’ (€21) werd ingezet samen met een fles Pommard 2002 – Huis Glantenay, 100% pinot noir.

Een behoorlijk voorgerecht met een lekkere wijn, de truffelolie was niet overmatig aanwezig, geen ‘zeemvel’-toestanden zoals Lord P zijn carpaccio in de Faim Fatale.

Het vervolg werd de ‘gegrilde rundvleesfilet “Blanc Bleu Belge” (filet pur) met cantharellen, 

een huisgemaakte groentenflan en een saus op basis van peer en Pinot Noir’ (€26) , de wijn hierbij werd een Gevrey Chambertin 1999. Het vlees was in orde zonder meer, de ‘accessoires’ vielen echter wat tegen, zo werden de cantharellen als ‘chemisch’ afgedaan.

De wijn was mooi vol en deed wat van hem verwacht werd.

Als afsluiter de gebruikelijke Marc de Gewurstraminer met koffie, tot 2 maal toe. De ober kwam ons fluks vertellen dat het erna maar gedaan moest zijn. Zoiets kan niet op onze appreciatie rekenen. Broeder en Voorzitter besloten dat het niet genoeg was geweest en gingen nog op zoek naar meer. Meer in de vorm van het lokale café ‘Le tourniquet’  met als optie ‘karaoke tous les vendredi’ . Een romantisch

duet zat er niet in , echter bieren van Jupille wel. De orde van de dag werd besproken en zorgde voor enkele mooie taferelen.

’s Anderendaags een fikse wandeling met een houten balk in ons oog. Wandelen in die prachtige streek kan inspirerend zijn, doch de juiste weg vinden bleek geen sinecure. We stammen duidelijk niet af van Mercator’s bloedlijn. Na 20km kwamen we uitgeput aan en was de honger groot, grote honger in dergelijk restaurant is een voordeel.

Aan tafel opnieuw de uitstekende Mumm champagne, de wijnen tijdens het eten; een Chateau Martinens 1996 en een Lynch Moussas van 2000 (top).

Van het eten kan men stellen dat het behoorlijk was zonder meer, licht flirtend met een magere prijs-kwaliteit verhouding, topwijnen à 45 – 55 euro, dit mag gezien worden.

Mensen die houden van rust, prachtige wandelomgevingen zijn op hun plaats in hotel Le Beau Site.

Het was bovenal een zeer gezellig weekend met het best denkbare gezelschap*.

De rekening kon nog net op één blad, het leven kan toch mooi zijn…

Le Beau Site

Rue des Villas 45

B-4980 TROIS-PONTS
Tél.: +32/(0)80-68.49.44
Fax: +32/(0)80-68.49.60
Email: info@beausite.be

*op leden van de exclusieve orde na

 

Voorzitter.

 

Hof ter Leie

Zaterdagavond, rond een uur of zeven.

Dan wil ik éten ( ée-éten).

Zo geschiedde. Vriend Lazarus, die het initiatief nam voor deze avond, had in een verloren moment een auto gespot waar ‘ beste kok van het jaar …’ ( jaartal ontgaat mij gelukkig, wie weet wat we toen hadden gemist) opstond. Die bewuste kok bleek achter het fornuis te staan van ‘Hof ter Leie’. Onze bestemming was gekozen! hoera!

Eens aangekomen wachtte ons een prachtig kader met dito uitzicht op de Leie.

Doch al gauw bleek de eigenaar van die bewuste wagen een gepatenteerde leugenaar. De moeite, om alles wat we gegeten en gedronken hebben te noteren, zou verloren zijn. Het menu met aangepaste wijnen ( 115€) bleek van zéér matige kwaliteit, vrienden van de gastronomie onwaardig, ronduit slecht bij momenten.

Zelfs de minder begaafde dienstertjes, die normaliter voor voldoende hoongelach zouden zorgen, konden onze ontgoocheling niet temperen.

De koffie en bijhorende kamer ( niet-rookvrij en vele Irish coffee’s verder) zorgden voor een kentering van de gemoedstoestand.

Velen zijn geroepen, slechts weinigen uitverkoren. Dit geldt zowel voor de kok als voor ons Vrienden, doch, nooit heeft iemand iets naar ons geroepen.

Ook de toiletten waren heel verzorgd.

Conclusie, beste vrienden van de gastronomie, geen 2^e bezoek waard, en de auteur van die bewuste uitspraak op die bewuste wagen, was er waarschijnlijk vergeten aan toe te voegen ‘van de straat’ en ook dat zou een dikke leugen zijn, want in die straat bevindt zich immers ‘D'oude schuur’.

Grand Maître.

 

Hof ter Leie

Baarle Frankrijkstraat 90

9830 St.-Martens-Latem

gesloten op maandag

Faim Fatale

Ook op een doorsnee dinsdag zijn de Vrienden Van De Gastronomie bedrijvig,  en trotseren zij weer en winderigheid om u integer op de hoogte te houden van de ontwikkelingen in het culinaire landschap. Daar het die avond oude wijven regende, stapten Voorzitter en Lord P in gestrekte draf richting Faim Fatale, een statig herenhuis met ruime binnentuin in de directe omgeving van Gent-Zuid. Voorzitter had in een recent verleden reeds genoten van een lunch in dit restaurant, dat met een kleine kaart werkt om de versheid van de produkten te garanderen.

De verwelkoming verliep eerder stuurs; de ober gaf ons de indruk dat we van geluk mochten spreken dat wij zonder reservatie nog een tafeltje bemachtigd hadden, wij verzaakten aan een vreugdedansje en namen beheerst, doch gedecideerd plaats. Afgezien van the gathering der rugridders van de ronde tafel naast ons, en een handvol andere bezoekers, bleef de zaak die avond slechts matig bezet, wat meteen vraagtekens zet bij het bars onthaal dat ons deel werd. Het zou die relnicht zijn laatste kemel niet zijn, zo bleek een weinig later. De orde heeft zo zijn vaste gebruikelijkheid om als aanzet de huischampagne te degusteren, maar wij werden niet eens gevraagd naar een aperitief . Een aparte en grillige gewaarwording maakte zich meester van ons..

Onversaagd namen wij de menukaart ter hande en kozen wij een ongelijksoortig voor- en hoofdgerecht:

 

Rundscarpaccio met truffelaroma, parmezaanse kaas en 'extra vierge' olijfolie

 

Gegrilde tonijn, compote van doyennepeer en krokantje van parmezaan

                                   ****************

Grietbot met peterseliekorst, gestoofde spinazie en gepofte aardappel

 

Gebakken ossehaas met gewokte seizoensgroenten en sausje naar keuze, behalve béarnaise

 

wijn: Stellenbosch (Zuid-Afrika, Chardonnay) , 2007

 

Smaken verschillen, maar de tonijn was volgens de voorzitter 'te rood', en dit had vermeden kunnen worden indien men vooraf de bereidingswijze naar voorkeur had gevraagd. Over de versheid en presentatie valt niet te twisten, die was opperbest. Ook de rundscarpaccio was kraakvers, maar verzoop bijna in de olijfolie, wat binnensmonds resulteerde in een oase van nattigheid. Als men mij had verteld dat het rund even voordien enkele baantjes was gaan trekken in het naburige Van Eyck-zwembad, ik had het geloofd.

De hoofdgerechten waren deugdelijk, met veel smaak en in correcte p(r)o(po)rties. De grietbot in combinatie met peterselie en spinazie was mijn insziens een voltreffer, alsook de ossehaas met seizoensgroenten,waarover de voorzitter enkele lovende woorden veil had. 

De Stellenbosch uit 2007 was van puik niveau en kon zeer zeker bekoren. De prijs ( €19) ook.

Het kader oogt gezellig, uw krent zit op comfortabele stoelen en de tarieven zijn eerder gunstig. Voorts is de centrale ligging een pluspunt, en kan je even verderop nakaarten met een uitmuntende coctail in café Polé polé (een aanrader)...

 

Faim Fatale

Zuidstationstraat 14

9000 Gent

09/ 269 04 48

www.faimfatale.be

 

van maandag tot vrijdag; 's middags

van dinsdag tot zaterdag; 's avonds

 

Lord P.